Doliński Aleksander (1866–1930) doktór praw, prof. uniw. Ur. w Laskowcach w pow. trembowelskim; wykształcenie niższe i średnie odebrał w Buczaczu i Tarnopolu, studia prawnicze odbył na uniwersytecie we Lwowie; w r. 1890 promował się na doktora praw, po czym w l. 1890–2 uzupełnił studia specjalne z dziedziny prawa cywilnego na uniwersytetach w Berlinie i Getyndze. Z tego okresu pochodzi praca pt. Haftung des Kontrahenten für seine Gehilfen (Lw. 1893). W r. 1895 habilitował się na Uniw. Lwowskim na podstawie pracy pt. O zastępstwie przy zawieraniu aktów prawnych (Lw. 1895). W r. 1904 mianowany został profesorem nadzwyczajnym, a w r. 1910 profesorem zwyczajnym prawa handlowego na tymże uniwersytecie. Przejściowo w okresie 1899–1904 prowadził we Lwowie kancelarię adwokacką. W l. 1907–9 i w r. 1920/1 był delegatem kolegium profesorów do senatu akademickiego, a w r. 1912/13 dziekanem wydziału prawa. W wyższej szkole handlu zagranicznego we Lwowie wykładał prawo handlowe, a w r. 1930 wybrany został rektorem tej uczelni. Od r. 1919 do końca życia był członkiem Komisji Kodyfikacyjnej i prezesem sekcji prawa handlowego; w Komisji tej był referentem prawa wekslowego z r. 1924, prawa akcyjnego, a następnie głównym referentem kodeksu handlowego; tej ostatniej pracy nie dokończył jednak wskutek śmierci. Ogłosił wiele rozpraw z dziedziny prawa cywilnego i handlowego w lwowskim »Przeglądzie prawa i administracji«. Z większych prac wymienić należy kapitalne dzieło pt. Austriackie prawo spółek z ograniczoną odpowiedzialnością (Lw. 1908), dalej Austriackie prawo handlowe (wspólnie z prof. Górskim, Lw. 1912), Polskie prawo wekslowe (P. 1925). Brał żywy udział w ruchu spółdzielczym; w l. 1920–30 był prezesem Związku Stow. Zarobkowych i Gospodarczych we Lwowie i brał udział w akcie konsolidacji spółdzielczości polskiej, jakim było założenie w Poznaniu Unii Związków Spółdzielczych; w tym też czasie został członkiem Rady Nadzorczej Banku Związku Spółek Zarobkowych, który to mandat sprawował do końca życia. W r. 1923/4 był członkiem Państwowej Rady Spółdzielczej. Współpracował (z Wł. Jennerem) w »Kodeksie Spółdzielczym« (Lw. 1926) i w »Ustawodawstwie skarbowym w odniesieniu do spółdzielni« (Lw. 1928). W r. 1929 odznaczony został komandorią orderu Polski odrodzonej. Zmarł we Lwowie 23 XII 1930.

Longchamps de Berier R., Śp. prof. A. D., »Ruch Prawn., Ekon. i Socjologiczny«, P. 1931, 264; A. J., Śp. prof. A. D., »Gazeta Sądowa Warsz.«, W. 1931, 252; M. A., Śp. dr A. D., »Przegląd Prawa i Administracji«, Lw. 1931, 132.

Stanisław Krzemicki